Het kind moet een naam hebben


Beschamend, de slechte vertoning die men de laatste dagen in het parlement opvoert!


De Kamer houdt zich nu meer dan een week intens bezig met de naamgeving van onze kinderen.  Heeft onze minister van Justitie dan geen andere katten te geselen ?


Nog nooit heb ik in mijn dagelijkse contacten iemand horen zeuren over de naamgeving van onze kinderen.  Men ligt daar niet wakker van, zo blijkt. 


Waren het niet net de liberalen, die in een vorige bestuursperiode een minister van Administratieve Vereenvoudiging in hun rangen hadden?  Nu stevent men af op een ingewikkelde regeling van naamgeving waarbij men een tiental mogelijkheden naar voor schuift om een naam te kiezen.  Die van de vader, die van de moeder, of die van allebei.  Hopelijk kozen zij al niet voor een dubbele naam, want dan wordt het nog ingewikkelder.


Vandaag de dag is het al niet zo eenvoudig door een groot aantal nieuw samengestelde gezinnen. Nu lopen we het risico dat uiteindelijk niemand nog  weet over wiens dochter of zoon we het nu werkelijk hebben.


Wordt er iets gedaan aan de stijgende criminaliteit ? Komt er nu eindelijk een lik-op-stukbeleid ? Mag de burger binnen een redelijke termijn een uitspraak van een rechter verwachten ? Dat zijn ondermeer zaken waar een mens wel wakker van ligt.  Daar verwacht de burger een antwoord op van de minister van Justitie.



Verkeer in mijn dorp

Het verkeer in de dorpen rond Brussel zit danig in de knoop.


Heel wat burgers klagen over te hoge snelheden, onverantwoord rijgedrag, sluipverkeer, te weinig aandacht voor fietser en voetganger.


Het is een algemeen probleem en niemand heeft een pasklare oplossing op zak.


We treffen allemaal een beetje schuld.  We hebben doorgaans twee wagens in ons bezit en we willen allemaal zo snel mogelijk van punt a naar punt b.  Behalve wanneer we zelf de fiets nemen of wanneer we te voet op pad zijn.  We betreuren het met z’n allen dat onze kinderen niet op een veilige manier per fiets naar school kunnen.


Koning auto heeft van ieder van ons een egoïst gemaakt.


Om het probleem op te lossen, moeten we allemaal ons steentje bijdragen. Een pasklare oplossing bestaat niet, maar enkele kleinere initiatieven kunnen de situatie al veel aangenamer maken.


We kunnen meer inzetten op het openstellen en begaanbaar maken van trage wegen, die een mooi alternatief kunnen zijn voor de drukke verbindingswegen.  We kunnen nadenken over het organiseren van fietspoolen naar de scholen, waar verkeersbrigadiers de schoolomgevingen in de gaten houden op de drukste momenten.  De senioren kunnen een stoepenplan opmaken.


De hogere overheden zouden de gemeenten kunnen aansporen en subsidiëren om een verkeersluw beleid te ontwikkelen.

Maar zullen we in de eerste plaats zelf eens proberen om onze wagen wat meer in de garage te laten ?



Wat drijft Walter?

Omwille van zijn inzet in het Affligemse verenigingsleven vond Walter het vrij logisch dat hij op een bepaald moment ook op politiek vlak zijn verantwoordelijkheid zou nemen. Daarom stapte hij in 2000 in de politiek. Als hel snel kon hij ervaren dat geven zoveel mooier is dan krijgen.


Zijn persoonlijke aantal stemmen klimt pijlsnel omhoog. Ook zijn partij kent onder zijn impuls een stijgend succes: in 2000 haalt behaalt CD&V vijf zetels, in 2006 zeven zetels en in 2012 tien zetels. Walter haalt een recordaantal van 2289 voorkeurstemmen.


Op vraag van de nationale partijleiding is Walter bij de verkiezingen van 25 mei 2014 kandidaat voor het Vlaamse Parlement. Met dezelfde gedrevenheid wil hij zich nu verder inzetten in de brede regio van Vlaams-Brabant. Hij wil het opnemen voor de zwakkeren, de kinderen en de gezinnen. Daarnaast wil hij een antwoord bieden aan zij die op zoek zijn, aan diegenen die hun stem moeilijk kunnen later horen. Veiligheid, integratie en mobiliteit zijn aandachtspunten die hij hoog in het vaandel draagt.


GEEF ME DE 5 !


Volgende boerenwijsheid geef ik u nog graag mee:


Om je dromen waar te maken moet je wel ...

eerst wakker worden.